Θυμάμαι κάποια εποχή, Π.Π. (προ παιδιών), μετά την δουλειά περπατούσα ώρες ατελείωτες στο κέντρο της Αθήνας.Ήταν και είναι για εμένα αυτός ένας τρόπος εκτόνωσης. Αυτές, λοιπόν, τις ώρες που περπατούσα απολάμβανα να παρατηρώ τους ανθρώπους που περνούσαν δίπλα μου, οι περισσότεροι με ύφος ξινισμένο, λες και έχουν ρουφήξει λεμόνι.
