Θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλα που πίστευα πως όταν εγώ έκλεινα τα ματάκια και αποκοιμιόμουν ένας μαγικός κόσμος ξυπνούσε στο δωμάτιό μου. Πως τα παιχνίδια μου συνομωτικά παρακολουθούσαν πότε θα με πάρει πραγματικά ο ύπνος και όταν καταλάβαιναν ότι δεν τα κορόιδευα βγαίναν από τα κουτιά τους και έπαιζαν μεταξύ τους. Έτσι δικαιολογούσα και το γεγονός ότι αρκετά πρωινά τα έβρισκα σε άλλες θέσεις! Δεν περνούσε από το μυαλό μου ότι μπορεί η μαμά να τα είχε τακτοποιήσει - κάτι τέτοιο είναι οδυνηρά λογικό για ένα τρίχρονο παιδάκι! Μερικά χρόνια αργότερα σκηνές της φαντασίας μου στην ... μεγάλη οθόνη! Και από τότε αποφάσισα πως έπρεπε να είχα γίνει σκηνοθέτης, σεναριογράφος ή κάτι τέτοιο χολυγουντιανό! Τέλοσπάντων, αν και πλέον έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε (την παιδική μου ηλικεία εννοώ) και ξέρω πια πως τα παιχνίδια δεν ξυπνούν, όπως π.χ. και ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, μου αρέσει να μεταφέρομαι λιγάκι κι εγώ σε έναν κόσμο που η φαντασία συνορεύει με την πραγματικότητα!
Παρ'όλα αυτά, πριν από λίγες μέρες στο σπίτι του μικρού Στέφανου ένα παιχνίδι ξύπνησε κατα λάθος από την πολύ φασαρία! Είχε τα γενέθλιά του ο μικρούλης και είχαν μαζευτεί όλοι του οι φίλοι και φίλες και η Μίνι Μάους που κοιμόταν σε ένα παραδιπλανό οικοδομικό τετράγωνο ξύπνησε και είπε να περάσει να δει τι συμβαίνει! Διαβάστε παρακάτω τί μου είπε όταν την ρώτησα πως πέρασαν!
